''Siyahın gölgesinde güz,

ellerimde ağır ezgi''

Sen huzurun koynunda koyu yeşil ,ben göçe güller seren deli kız ayın gölgesinde büyüttüğü annesinin.

Önümden geçiyor  uzaklar

inerken gökten inceden inceden yağmurlar.

acıdan göz göz açılmış yüreğime

deva olmuyor hiç bir ilaç

vakti zamanıdır

beklerim

gelmedi hala teninin tuzunu taşıyan kervan.

Bu ne kara yazgı

ne acı kabulleniş

alnıma  

yazmadığım dizelere.