gölde zambaktı yalnızlığımız

katran renkli saçlara

şarkı çiçekleri takar

üşümüş sular örterdik gözlerimize

hiç ağlamazdık.....

Ihlamur kokardı gecelerimiz

mahlası unutulmuş şiir susardık

tenlerimiz uzardı

yaması sökük aynalar batardı ellerimize

hiç ağlamazdık......

Rıhtıma demirledik herkesin yokluğunu

henüz doğmamış şeyler bilirdik ( içimizden)

pencere gözlü bir çocuğa uyku bölerdik

gidilmemiş bir gün doğardı

çocuk bize bakardı

ikimiz uzun uzun ağlardık.

                                                       Bürran Saka