mektup
Yine sensizim. Ve yine ıssız bir vadiye döndü yüreğim. Bir kez daha susturup içimdeki çocuğu, bir yarımı bırakıp yaralı ,yaralı döndüm.Canım her zaman ki gibi hiçbir şey yapmak istemiyor her dönüşüm gibi kollarım iki yanımda,yüzüm dökük, kaşlarım çatık. Gülüşlerimi sarıp sarmalayıp kaldırdım.Amaçsızlığım bilmedik zamanlarıma gölge.Rüzgarın keskin yakıcılığını hissediyorum tenimde ellerim tutmak istemiyor ellerinden başka hiçbirşeyi. Sitemlerle dolu olsada kendime ayırdığım hep güzel sözlerin aklımda ve tanıdık bir şarkı gibi sürekli tekrarımda.Ve güneşin batışı; salınırken başaklar gökyüzünün kızıllığında herşeye inat, tüm seslere, tüm gölgelere inat kulaklarımda yine kalp atışların ve soluğunun telaşlı çırpınışlarıydı hissettiğim yüzümde.Bir kare daha kaydettin gözlerimi kapatıp seni düşündüğüm yere, Terinin tuzunu sakladığım beyaz mendile kokunu doladım hep yanımda taşıyabilmek için. Bilesin ki bu deli kadın seni çok sevdi. Çarparken duvarlarına, kan içindeyken bile kanatları seni hep çok sevdi.
