Dün gece balkondan izlerken şehrin ışıklarını, yüreğimde ince bir sızı uyandı. Kısa bir zaman önce bir gece vakti yine izlerken yansımasını gecenin, sıcacık bir sevgiydi içimi ısıtan o çok sevdiğim şehrin, en sevdiğim yerinde, en sevdiğimle.Umrumda değildi ışığın dansı tek gördüğüm gözlerinin ışıltısıydı ki gece olduğunu bile farketmemişim. Ta ki tek başıma kalıncaya kadar büyük yıldızın küçük balkonunda. Önümden hızla geçen ışıklardan biriydin artık çok uzaktaki bir ışığa yol alan. Ki belki biraz sonra yanıbaşımda olan. Sabahları hala telefonunla uyanacak gibiyim ve akşamları hala seni bekliyor ellerim ürkek ve telaşlı........Öylesine  yine sus pus dilim bazen güzel bir gülümseme yayılıyor yüzüme içimdeki sıcaklığa paralel. O çok sevdiğin elbisemi giymiyorum artık, senin kokunu aramayı unutmaya çalışıyorum ve sildim gözlerimdeki sana sunduğum pırıltıları. Tutunacak bir amaç bulmaya çalışıyorum yaşamın karmaşasında kendimi bulmaya çalışıyorum yada bulduğum kendimi unutmaya bilmiyorum........