Kıyısına tuz ileten rüzgarı

balıkların yüzdüğünü duyarım.

Dinlerim yosunların konuştuğunu

midyelerin ağladığını.

Aşkın bir kanadı vardır kırmızı

delinir

kan akar.

Bir kanadı var

zehir yeşili.........

                          Sait Faik Abasıyanık

Yüreğinde bir dal yeşerttiysen eğer

Kızamazsın şimdi kuşlar konuyor diye

Cemre düştü

Mevsim bahara döndü

Rengim bahara

Hüzün yakışmıyor baharın rengine

sessizlik yakışmıyor.

Sessizlik başbaşayken güzel

Kelimelerin bittiği yerde.

Denizin ayakları ulaşırken kapıma

Fırtına olmuş beyaz sözlerin

Başka ağızların konuştuklarında

Geçmiş şimdi karşı kıyılar.......

Amansız olmalıydım yapamadım

Gençliğin yanılmazlığı ya da bir şafağın kararlılığı

Kadar kesin.....

Hiçbiri olmadı....

Aşkın aslanı ayrılık payı

Dokunmanın doldurulmaz yeri

Sızlıyor şimdi aramızdaki boşlukta

Sen yoksun. ben yokum

Koca bir geçmiş şimdi tek başına

Alçak sesle konuşmakta......

                                Murathan Mungan

susuyorum

kuruttuğum tüm kelimeleri

bıraktım avuçlarımdan rüzgara

sildim her satırını yaşadıklarımın

unutarak söylediğim tüm cümleleri

vazgeçtim beklediğim tüm cevaplardan

susuyorum..........

Adımın her hecesi

aşka çağıran bir davettir dilinde

her seslendiğinde şenlikler kurulur ülkemde

kızıl güllere keser bahçem mevsimsiz

ateş düşer

havaya

suya

yüreğime apansız

Adının her hecesi

aşkla yanyana gezer topraklarımda

ve cesarete yoldaştır aşkım

sesimin sesine yetmediği dağlarda

arkadaş olur

soluksuz zamanlarda sığınak

saklanmak için yüreğini seçen

davetsiz  martıya.

aşkın adı

kabul etmek olmalı

kanatlı acılarla uykusuz geceleri

hasretin ölümcül sislerini

ağrılı bir yüreğin

ağlamaklı kuşkuları arasında

ışıklı bir sabırla durarak

sonra küçük bir sevinçte

beklemeyi unutarak

aşkın adı

kabul etmek olmalı

                                    Güler Kazmacı