gölde zambaktı yalnızlığımız

katran renkli saçlara

şarkı çiçekleri takar

üşümüş sular örterdik gözlerimize

hiç ağlamazdık.....

Ihlamur kokardı gecelerimiz

mahlası unutulmuş şiir susardık

tenlerimiz uzardı

yaması sökük aynalar batardı ellerimize

hiç ağlamazdık......

Rıhtıma demirledik herkesin yokluğunu

henüz doğmamış şeyler bilirdik ( içimizden)

pencere gözlü bir çocuğa uyku bölerdik

gidilmemiş bir gün doğardı

çocuk bize bakardı

ikimiz uzun uzun ağlardık.

                                                       Bürran Saka

(..Suskunluk tehlikeli bir silahtır, lütfen sevilenlerin ulaşamayacağı yerde saklayın!..)

Ateşe koşan kelebekler gibi koştum sana

Tüm şehir gördü beni,

Bir tek sen görmedin.

Şiir kokan ellerimi tuttun

Bedenindeki arzuyla seviştin

Törpüledin korkularımı

Gözlerimin kahvesinden içtin

Hatırlıyor musun?

Sevdiğin o kadın bendim.

Rabih dinlemiyorum artık,

Heyecanlarını anımsatıyor

Ezginin Günlüğü,

Beni sevdiğin günleri

Düş sokağı,

Sevişmelerimizi

Benim için sen dinle,

Temizlensin kırgınlıklarımın acıyan gülüşleri.

Ah more! Ben minnacık giritli bir kadınım

Şimdi söyle bana,

Ben bu sevdayı hangi denize atayım..?

Kahretmesin.....!

Bütün denizler mavi

Gözlerine mi atayım.

Şairim, sevgilim!

Bu ayrılık yazdığın en muhteşem şiirin.

                          Pelin Onay