Kimi zaman çocuk

kimi zaman kadın oldum karşında

gel dedim

gelemezdin.

gözyaşlarının aktığı nehirlerde ben de yüzdüm

bilirim bu yüzden korkularını

ama nereye kadar.......?

susmak kabullenmek oldu akşamlarda

konuşsam anlatacaktım

konuşsam anlamayacaktın.

beni yorma

sabır çiçekleri solmak üzere

beklemeninde bir zamanı

zaman dolarsa oyun biter

seyirciler oturmaz karanlık ve boş koltuklarda

yönetmen sahneyi terkeder

oyuncular dağılır

perde iner.

acıların geçtiği sokaktan ben de geçtim

bilirim bu yüzden hüznünü

ama nereye kadar...?

haydi

bir iyilik yap kendine

perdeyi aç

hayatını oyna

kısa bir zaman bende geçerim belki konuşmalarında

ellerim güneşe doyamadığından gururlu

sözcüklerini uzat bana

kapım belki açık

telefonum belki çalar

zamanlı zamansız düşündürme beni

ya gel adam gibi konuş benimle

yada git yalnızlığımı kazanayım

sevginin sömürüldüğü duvarlarda ben de hapsoldum

bilirim bu yüzden kaçışlarını

söyle!

nereye kadar...?

                                   Pelin Onay