Karanlık bir ormandır insan.Ürkütücü ve çözülmez görünür. Uzaklardan bir ışık gelir, bu ormanın içindeki inleyen bir hayvanın gözlerindeki acıyı parlatır. Bu kısacık parlayış anında, ayakları kırılmış bir atın gözlerindeki derin acı sezilir. Atın, acıyla inip kalkıyordur göğsü...........O koca ormanın içinde bir başınadır.Sonra ışık kaybolur, gider. Artık koca ormandan geriye, o ayakları kırık atın gözleri kalır sadece aklınızda.....Acıyla inip kalkan göğsü kalır. Sanki bütün o karanlık ormanın ruhu, ayakları kırık atın acıyla bakan gözlerine doğru akıp durur.İşte o karanlık gözlere doğru akan yoğunluk, aşkın ta kendisidir. Orman ne kadar karanlıksa, bu akış o kadar hızlı olur.

                           (Alıntıdır)